ارزیابی نهایی
در این مرحله بر اساس امتیاز خود ارزیابی دستگاه، نتایج نظارت صاحب نظران و کارشناسان و بررسی مستندات و سوابق گزارش های ادواری ارائه شده از سوی دستگاه ها و گزارشات و نتایج اقدامات سازمانهای نظارتی و نتایج افکارسنجی از مردم با توجه به ضریب هر شاخص و مقایسه آن با استاندارد تعیین شده در مرحله سوم در کمسیون تلفیق ارزیابی دستگاه مورد بررسی قرار گرفته و امتیاز نهایی هر شاخص و در نهایت امتیاز دستگاه مشخص می گردد. این کمیسیون متشکل از نماینده دستگاه ارزیابی شونده، نماینده دفتر سنجشی سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور مرتبط با دستگاه ارزیابی شونده، نماینده معاونت توسعه مدیریت و صنایع انسانی، مدیر کل یا معاون و کارشناس (مسئول ارزیابی دستگاه) دفتر بهبود مدیریت و ارزیابی عملکرد سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور است(راهنمای ارزیابی عملکرد دستگاههای اجرایی، ۵۷).
شناسایی نقاط ضعف و قوت دستگاه ها و تلاش در راستای بهبود عملکرد آنها از جمله اهداف نظام ارزیابی عملکرد می باشد. پس از تعیین میزان ارزیابی عملکرد دستگاه در مرحله پنجم، تحلیل نتایج ارزیابی عملکرد هر دستگاه در قالب گزارش تفضیلی فعالیت آنها بر اساس اقدام های مثبت و موفقی که صورت گرفته، اقدام هایی که می بایست انجام شود اما انجام نشده و پیشنهادهای لازم به تفکیک محورهای ارزیابی عملکرد، با استفاده از روشSWOT نقاط قوت، ضعف، فرصت ها و تهدیدهای دستگاه ارزیابی شونده مشخص و در نهایت پیشنهادات اصلاحی برای رفع نقاط ضعف و تقویت نقاط قوت دستگاه ارائه می شود. ادامه این روند منجر به اصلاح و بهبود عملکرد دستگاهها، ارتقای بهره وری و نهایتا افزایش کارآمدی نظام اجرایی کشور می گردد(راهنمای ارزیابی عملکرد دستگاه های اجرایی، ۵۷).
در سنجش عملکرد دو رویکرد عمده وجود دارد: عینی و ذهنی و هر دو رویکرد دارای محاسن و معایب خاص خود هستند (آلن و دیگران[۱]، ۲۰۰۸). مقیاس های عینی بیشتر واقعی هستند، اما از نظر قلمرو پوششی محدود به داده های مالی هستند و دیگر ابعاد سازمانی را تبیین نمی کنند. از طرف دیگر، مقیاس های ذهنی کمتر واقع گرا هستند، اما توصیف غنی از اثربخشی سازمان ارائه می کنند.
[۱] Allen et al., 2008
هدف اصلی:
اهداف فرعی

برچسب:
نویسنده: مدیر سایت