سپرده سرمایه­گذاری کوتاه­مدت

به آن­دسته از سپرده­های سرمایه­گذاری اطلاق می­شود که برای مدت حداقل یک ماه افتتاح شده و قابل تمدید برای دوره­های یک ماهه بعد نیز خواهند بود. تمدید مدت مطابق شرایط قرارداد می­تواند بطور خودکار و نامحدود انجام گیرد. ضمناً وجه این نوع از سپرده سرمایه­گذاری در هر زمان توسط صاحب حساب قابل برداشت خواهد بود.

ب-۲) سپرده سرمایه­گذاری بلندمدت

به سپرده­های سرمایه­گذاری اطلاق می­شود که سپرده­گذار مبلغی معین را برای مدت معین مطابق قرارداد منعقده نزد بانک تودیع و نگهداری می­نماید. سپرده سرمایه­گذاری مدت­دار با توجه به مدت می­تواند هر یک از انواع زیر را شامل شود:

1. سپرده سرمایه­گذاری یک ساله        ۴٫ سپرده سرمایه­گذاری چهار ساله
2. سپرده سرمایه­گذاری دو ساله      ۵٫ سپرده سرمایه­گذاری پنچ ساله
3. سپرده سرمایه­گذاری سه ساله

۱        ادبیات پژوهش

۱٫۱                مقدمه

یکی از موقعیت­های تصمیم، نیازسنجی یا پیش­بینی تقاضا است که پیش­بینی، فرآیند برآورد موقعیت­های ناشناخته است (آرمسترانگ، ۲۰۰۱). برای موفقیت در دنیای متغیر امروز، تصمیم­های سازمان­های فعال در کسب و کار متکی به پیش­بینی­های انجام شده با حداقل خطا است که در گرو داشتن یک سیستم پیش­بینی مناسب است (آبراهام ولدالتر،۱۹۸۳).

انتخاب یک روش پیش­بینی از بین چند روش، یک مرحله مهم است که با توجه به روش­های مناسب و اندازه­گیری خطاهای پیش­بینی و مقایسه آنها با همدیگر می­توان به یک روش مناسب و مطلوب دست یافت.

در این بخش در ابتدا توضیحاتی در رابطه با تعاریف کلی و روش­های پیش­بینی بیان می­شود. در ادامه با توجه به موضوع پژوهش که مقایسه دو مدل شبکه عصبی مصنوعی و مدل باکس­ـ جنکینز است توضیحاتی درباره سری­های زمانی، مدل باکس ـ جنکینز و شبکه­های عصبی مصنوعی ارایه می­شود و در انتهای بخش اول از فصل دوم شاخص­های خطا، به عنوان ابزاری برای مقایسه­ی مدل­ها معرفی می­شوند.

۱٫۲                پیش ­بینی و مدل­های پیش ­بینی

۱٫۲٫۱    تعریف پیش ­بینی

در یک تعریف کلی، فرایند پیشگویی شرایط و حوادث آینده را پیش­بینی نامیده و چکونگی انجام این عمل را پیش­بینی کردن نامیده می­شود (بوکوتا، ۲۰۰۲).

هر سازمانی جهت تصمیم­گیری آگاهانه باید قادر به پیش­بینی کردن باشد. از آنجایی که پیش­بینی وقایع آینده در فرآیند تصمیم­گیری در سازمان نقش عمده ای را ایفا می کند، پیش­بینی کردن برای بسیاری از سازمانها و نهادها حائز اهمیت بالقوه­ای است. بنابراین بیشتر تصمیمات مدیریت در تمام سطوح سازمان به طور مستقیم و یا غیر مستقیم به حالتی از پیش­بینی آینده بستگی دارد.

در مدیریت استراتژیک، پیش­بینی شرایط عمومی اقتصاد، نوسانات قیمت و هزینه­ی تغییرات تکنولوژی، رشد بازار و امثال آن در ترسیم آینده بلند­مدت شرکت موثر است. به همین دلیل است که کنترل هر فرایند، منوط به پیش­بینی رفتار دوره فرآیند در آینده است. برای مثال ممکن است که در یک دوره فرآیند دستگاهی بیش از حد معین کار کند و تعداد اقلام معیوب تولید شده افزایش یابد. بنابراین برای شناسایی به موقع این نقص باید از روش های مناسب پیش­بینی استفاده نموده و نسبت به تصحیح و یا حذف آن با توجه به شرایط موجود اقدام نمود (ریفنس، ۱۹۹۷).

برای دانلود متن کامل اینجا کلیک کنید