در عقد بیمه رابطه حقوقی که بین بیمهگذار و بیمهگر به وجود میآید منشا تعهد است. بیمهگر تعهد میکند تحت شرایط معینی در صورت بروز حادثه که به تعهد بیمهگر تحقق میبخشد از بیمه شده رفع زیان نماید. جز بیمه عمر، اصولاً بیمه عقدی است لازم؛ عقد لازم آن است که هیچیک از طرفین معامله حق فسخ آن را نداشته باشد مگر در موارد مشخص. (شهید مرتضی مطهری, ۱۳۶۴). قرارداد بیمه از اجزایی تشکیل شده است که در ادامه به شرح داده شده است.
شخصی است حقوقی که در مقابل دریافت حق بیمه از بیمهگذار تعهد جبران خسارت و یا پرداخت وجه معینی را در صورت وقوع حادثه به عهده میگیرد.
بیمهگذار شخصی حقیقی و یا حقوقی است که طرف تعهد بیمهگر است و با دریافت حق بیمه جان، مال و مسئولیت خود و یا دیگری را برای مدت مشخص و معین تحت پوشش بیمه قرار میدهد.
مورد بیمه میتواند شخص، شیء و یا مسئولیت باشد.
مبلغ بیمه شده (در بیمه اموال) ارزش واقعی شیء مورد بیمه بوده یا مبلغی است که بیمهگر تعهد میکند در صورت وقوع حادثه تا آن میزان به بیمهگذار یا ذینفع قرارداد بیمه خسارت بپردازد.
حق بیمه وجهی است که بیمهگذار به بیمهگر میپردازد تا در مقابل، بیمهگر در صورت وقوع حادثه و ایجاد خسارت، زیان وارده را جبران کند و یا مبلغی به بیمهگذار و یا ذینفع از قرارداد یا اشخاص ثالث بپردازد. حق بیمه را بهای خطر مینامند و مبلغ آن بستگی به شدت و ضعف احتمال وقوع دارد.
[۱] Insurer
صندوق سرمایهگذاری مشترک بیمهای موجب افزایش ضریب نفوذ بیمه در کشور میشود.

برچسب:
نویسنده: مدیر سایت