حق بیمه وجهی است که بیمهگذار به بیمهگر میپردازد تا در مقابل، بیمهگر در صورت وقوع حادثه و ایجاد خسارت، زیان وارده را جبران کند و یا مبلغی به بیمهگذار و یا ذینفع از قرارداد یا اشخاص ثالث بپردازد. حق بیمه را بهای خطر مینامند و مبلغ آن بستگی به شدت و ضعف احتمال وقوع دارد.
عبارت است از زیان وارده به مورد بیمه که در نتیجه وقوع حادثه ایجاد میشود و جبران آن در تعهد بیمهگر است. در بعضی موارد، ممکن است تعهد بیمهگر بدون حادثه نیز تحقق پیدا کند. مانند پرداخت بیمه در انتهای مدت در صورت حیات بیمهگذار (در بیمه عمر و پسانداز) و یا برقراری مستمری بازنشستگی.
فاصله زمانی بین ابتدا و انتهای تعهد بیمهگر است که در طول این زمان بیمهگر متعهد به جبران خسارت است.
به مبلغی از خسارت گفته میشود که به عهده بیمهگذار بوده و بیمهگر نسبت به آن تعهدی ندارد.
خطر به امری گفته میشود که در صورت وقوع آن بیمهگر موظف به انجام تعهد خود میگردد. مانند سیل، آتشسوزی، سرقت، سقوط هواپیما، فوت انسان و نظایر آن.
مشخصات خطری که قابل بیمه شدن باشد، به شرح زیر است:
الف) محتملالوقوع باشد (حتمیالوقوع نبوده و وقوع آن غیر ممکن نباشد)
ب) خارج از اراده بیمهگذار اتفاق بیافتد (عمدی نباشد)
ج) از نظر حرفه بیمهگری، خطرات باید پراکندگی داشته و متجانس باشند؛ در ضمن بیمه آنها به قدر کافی عرضه شود.
سندی است که با توجه به قوانین و مقررات بیمه و با توجه به پیشنهاد بیمهگذار و موافقت بیمهگر تنظیم شده و از طرف بیمهگر در اختیار بیمهگذار قرار میگیرد. در بیمهنامه حدود وظایف و تکالیف و تعهدات طرفین تحت عناوین شرایط عمومی، شرایط پیوست و شرایط خصوصی تعیین میگردد.
ورقهای است که بعد از صدور بیمهنامه ممکن است توسط بیمهگر صادر گردد. چنانچه بعد از صدور بیمهنامه، بیمهگذار درخواست تغییراتی در بیمهنامه بنماید، این تغییرات توسط اوراق الحاقی انجام میپذیرد.
صندوق سرمایهگذاری مشترک بیمهای موجب افزایش ضریب نفوذ بیمه در کشور میشود.

برچسب:
نویسنده: مدیر سایت