همهجا و از هرنظر گاهی آموزش برای صلح حیاتی است ، همان صلحی که همگان میدانیم چیزی فراتر از نبود ستیزه است. صلح فرهنگی است استوار، مبتنی بر پذیرش دیگری و احترام به او ، روحیه هبستگی فعال میان افراد است که بر امید مشترک و صلح پیریزی شده است. حفظ و تقویت این ارزشها باید سرلوحه هدفهای آموزش و پرورش باشد. مدرسههای ما باید جایگاه دانشهای شایسته باشد و در میان تمام آموزشهایشان بیشترین ارزش را برای آموزشهایی قائل شود که شایستگیهای صلح و جنونهای جنگ را نشان میدهد(فدریکو[۱]،۱۹۷۶).
گفتیم که آموزش صلح از اواخر دهه۱۹۵۰ با تمایل به حرفهای شدن باعث افزایش رشد نهضت صلح شد. آموزش صلح رشته پویایی است که درصدد است فرصتهای لازم برای ایجاد جامعه مبتنی بر عدالت و زیست مسالمت آمیز را ایجاد کند. در خصوص هدفها و مقاصد آموزش صلح ، دیدگاهها و نظرات متفاوتی ارائه شده است.
ریردودن[۲](۱۹۹۸) براین باور است که هدف اصلی آموزش ارتقای بینش جهانی در زمینه نوعی هشیاری و آگاهی اصیل است که همه مارا قادر میسازد همچون یک شهروند جهانی رفتار کنیم و شرایط موجود را از طریق ایجاد تغییر در ساختار اجتماعی و الگوی تفکر که به وضع موجود حاکم است متحول سازیم. از اینرو باید گفت که این بینش و تمایل به تغییر، در اصل در کانون مبحث آموزش صلح قرار دارد.
[۱].Fedriko
[۲].Reardon
میزان توجه به ویژگیها و مؤلفه های آموزش صلح در برنامه درسی دوره ابتدایی از دیدگاه معلمان و کارشناسان چگونه است؟

برچسب:
نویسنده: مدیر سایت