۱-خانواده
خانواده بنيان زندگي اجتماعي شدن و اولين کانون تربيت فرزندان است. نهاد خانواده اساسي ترين و اولين محيط اجتماعي شدن است. کودک از بدو تولد در دامن خانواده نشو و نما مي يابد و سپس در کنار ديگر نهادهاي اجتماعي شدن ارتباط خويش را با آن حفظ مي کند. گرچه تاثير خانواده امروزه به سبب جابه جايي نقش ها کم شده است اما هيچگاه اين تاثير از بين نرفته است از ديدگاه آنتوني گيدنز[۱]، در جامعه امروزي اجتماعي شدن پيش از همه در يک زمينه کوچک خانوادگي رخ مي دهد بيشتر کودکان انگليسي نخستين سال هاي زندگي خود را در درون يک واحد خانوادگي شامل مادر، پدر و شايد يک يا دو فرزند ديگر سپري مي کنند برعکس در بسياري از فرهنگ ها ديگر، عمه ها و خاله ها، عمو ها يا دايی ها و نوه ها غالباً جز يک خانواده واحد بوده و مراقب کودکان اطفال بسيار خردسال را به عهده دارند(گیدنز،۱۳۸۷: ۸۵).
از نظر ويل دورانت[۲]، نخستين وحدت اجتماعي که اين موجود بدان علاقه پيدا مي کند خانواده است و رشد اخلاق او با محبت و وفاداري به وحدت بزرگتر ها توسعه مي يابد تا آن که وطن پهناورش نيز در نظر او تنگ مي نمايد. خانواده هم محل کار و هم کانون عبادت، هم ديوان قضاوت و هم مرکز تعليم و تربيت براي زندگي متعالي، هم نوعي و شيوه زندگي است. زندگي پر حلاوت و برخودار از تفاهم و تعاون متعالي محض که تنها قانون حاکم بر آن قانون اخلاقي و رواني و محبت و فداکاري است(کی نیا،۱۳۸۳: ۶۰۲).
[۱] Anthony Giddens
[۲]-Will Durant
توصیف رابطه هوش اخلاقی و مهارت های اجتماعی با عملکرد تحصیلی در بین دانش آموزان دبیرستان های عشایری شیراز
اهداف فرعی

برچسب:
نویسنده: مدیر سایت