درمانهای متعددی برای کاهش نشانههای درخودماندگی وجود دارد. اگرچه برای اختلال درخودماندگی درمان قطعی وجود ندارد اما درصورت آموزش مستمر و با کیفیت بالا سطح عملکرد این افراد افزایش مییابد(یاپکو، ۲۰۰۳).
باید توجه داشته باشیم که موثرترین راهبردهای مداخله، راهبردهایی هستند که بسیار ساختارمند و مستمر هستند و آموزش باید به صورت گامهای کوچک و براساس ارزیابی سطح رشد فعلی، مهارتها و پاسخهای موجود کودک طرح ریزی شده باشد( میرندا و اسکولر[۱]، ۱۹۸۸).
روشهای درمانی که برای کودکان درخودمانده است به دو دستهی کلی تقسیم میشود که شامل مداخلات روانی-آموزشی و مداخلات تکمیلی که هر کدام از این مداخلات شامل زیر مجموعههایی هستند( صمدی و مک کانکی، ۱۳۹۰).
[۱]Schuler
آیا بازیدرمانی شناختی-رفتاری بر مهارتهای ارتباطی کودکان درخودمانده با عملکرد بالا تاثیر دارد؟

برچسب:
نویسنده: مدیر سایت