برخی از کودکان درخودمانده تمایل دارند که تعداد محدودی از حرکات را به طور بی پایان، تشریفاتی و بدون هدفی مشخص، تکرار کنند. اطوار قالبی حرکتی تنها حوزه ای نیستند که کودک درخودمانده تمرکز شدید و محدودی بر روی آنها دارند. آنها ممکن است یک فعالیت اختصاصی داشته باشد. برای مثال کاغذ را پاره پاره کنند، چرخهای یک ماشین اسباب بازی را بچرخاند و ساعتها مشغول انجام رفتار های کلیشه ای باشند. آنها همچنین در مقابل تغییر در محیط و کارهای روزمره خود مقاومت نشان میدهند( کاکاوند، ۱۳۸۸).
کودکان در خودمانده در حیطهی رفتار کلیشه ای چهار رفتار شایع را بروز میدهند. نخست اینکه کودکان در خودمانده ممکن است از خود بازی ضعیف یا انعطاف ناپذیری را نشان دهند. یعنی آنها ممکن است به گونه ای تکراری قطعات و لوازم منزل را ردیف کنند. دوم اینکه کودکان درخودمانده غالبا وابستگیهای شدیدی به اشیای خاصی پیدا میکنند. سوم اینکه کودکان درخودمانده ممکن است ذهنشان شدیدا به مفاهیمی نظیر رنگها، مسیر اتوبوسها، اعداد و الگوهای هندسی مشغول باشند. چهارم اینکه بیشتر کودکان درخودمانده امور روزمره یک نواختی را نظر دارند که باید دنبال شوند( کرانوچیل، ۱۹۴۹؛ ترجمه نائینیان، ۱۳۸۸).
آیا بازیدرمانی شناختی-رفتاری بر مهارتهای ارتباطی کودکان درخودمانده با عملکرد بالا تاثیر دارد؟

برچسب:
نویسنده: مدیر سایت